Mimlendim Ve Mimledim 47 - Bir Mim Gider Bir Mim Gelir

Merhabalar

Buralarda olmamanın en büyük dezavantajı bazı konulardaki yazıların birikmesi ve bunlardan biri de mimler.

Sevgili arkadaşlarım sağolsunlar beni mimlemişler ama ancak zaman bulup cevaplayabiliyorum. O zaman biriken mimlerimi yapmaya başlayayım. Arada atladıklarım varsa, haber verirlerse o mimleri de severek yaparım.

Can Uzunyol blog dünyasına yeni gelen arkadaşlarımızdan. Gelir gelmez de bir mim başlatmış. Kendisinin mimine buradan ulaşabilirsiniz. O zaman sorulara geçelim.

1- Yaşınız 60 - 65'e geldiğinde yaşamak istediğiniz yer?

Benim o yaşa gelmeme gerek yok. Yedi cihan artık benim nerede yaşamak istediğimi öğrendi. Eşim ve ben denize nazır bir evde, arkada Türk Sanat Müziği eşliğinde, elimde kitabım yaşamak istiyorum. Her ne kadar şu anda şartlar Eskişehir'de kalmamı gerektiriyor olsa da, inanıyorum ki bu isteğim bir gün gerçek olacak. Allah büyük.

2- Bir hedefiniz var mı? Varsa neler?

Öncelikle insan olabilmek. İyi bir insan ve anne olabilmek. Geri kalanı nasıl olsa olur. Parasal konular gelip geçicidir. Bugün var, yarın yok. Hayatta gelebileceğim en güzel noktadayım. Anneyim. Allah isteyen herkese nasip etsin. Oğlumu da iyi bir insan olarak yetiştirebilirsem Allah'tan başka ne isterim ki?

3- Bloggerla nasıl tanıştınız?

Bunu daha önce anlatmıştım. Kısaca kitap yorumlarımın kalıcı olması adına başlamıştım ama sonrasında her telden yazmaya başladım. İyi de oldu. Bir nevi dijital günlük gibi. İçimi döküyorum. Rahatlıyorum.

4- Gurur duyduğunuz başarılarınız varsa nelerdir?

Arkadaşlarıma göre çok güzel ama bana göre bazen çok gereksiz ve de sinir bozucu bir özellik olan rakam hafızam var. Bununla ilgili de bir yazı yazmıştım hatta. Doğum tarihi, T.C. Kimlik numatası, telefon numarası ve plakaları unutmuyorum. Bir kez duymam yeterli. Ama dediğim gibi bankada T.C. kimlik ya da telefon numarası veren birini duyduğumda günlerce beynimde yankılanıyor. Bana neyse. Sinir bozucu aslında.

5- Boş vakitlerinizde neler yapıyorsunuz?

Aslında benim boş vaktim olmuyor. İş hayatı, ev, hafta sonu oğlumun kursları, sosyal hayat derken nefes almaya fırsat kalmıyor. Hali hazırda sabah 05.30'da uyanan ve gece de 01:00'den önce uyumayan bir yapım var. Her anım dolu. Kitap okumak için vakit ayırıyorum. Boş zamanımda okumuyorum. Bu çok önemli. Ne kadar uykulu olsam da en az elli sayfa okumadan uyumam. Beynimi dinlendiriyor. Bir de yeni taşındığımız ev şehir merkezinden uzakta olduğundan tramvay kullanırken çantamdan eksik etmediğim kitabımı okurum. Yani her anımı değerlendirmiş oluyorum.

Bu mimi yapmayan herkesi mimliyorum. 

Yeni yazılarımda görüşünceye dek, kendinize çok iyi bakın. Kitapla ve sağlıkla kalın.

Hoşçakalın.