Kapı Önü Dedikoduları - Ortaokul Aşkı / İlk Teklif

Ortaokuldaydım. Her şeyin gizli kapaklı yapıldığı ve belki de çok daha güzel olduğu zamanlardı.

O zamanlar böyle erkek arkadaşlarla flört etmek normal değildi. Hele ki anne-baba-ağabeyler duyduysa daha da sıkıntılıydı. 

Okulda sürekli gözleri üzerinizde olurdu. Beyninizin pekmezini akıtıp beyninizi elinize verirler, hatta işi abartıp okuldan almaya bile gelirlerdi. Bu durum bizler için alay konusu olduğundan böyle bir şeyi hiçbir zaman istemezdik. Zaten bende böyle aşk, meşk, dedikodu taraklarında bezi olmayan bildiğiniz inek bir öğrenciydim. Tenefüslerde bile deli gibi ders çalışırdım.

Ortaokul birinci sınıftaydım. Sınıftaki erkek arkadaşlardan biri bana her daim iyi davranır, sürekli etrafımda dolanırdı. Oldukça yakışıklı, kızların hayran olduğu, boylu poslu biriydi. Ama o diğer kızlarla alakadar olmak yerine sürekli benimle konuşurdu. Çok sıkı fıkı olmasa da güzel bir arkadaşlığımız vardı. Bana göre gerçekten anlaşabildiğim iyi bir arkadaştı. Zaman zaman derslerde anlamadığı konularda yardım eder, iyi not almasına yardımcı olurdum. Kendisinin pek derslerle alakadar olduğu söylenemezdi. Varsa yoksa haylazlık peşindeydi ama ben onu "ders çalıştırmayacağım" diye tehdit edince biraz kendisine çeki düzen verirdi. Bu şekilde arkadaşlığımız bana göre gayet güzel ilerlerken bir gün ortaya  bir bomba atıldı ve bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmadı. 

Günün birinde kitaplarımdan birinin arasında bir mektup buldum. Bir aşk mektubuydu. Çok şaşırdım. Çok alımlı, boylu poslu ve fizikli bir kızda olmadığımdan birinin bana ilgi duyabileceği, hele ki aşık olup sevebileceği hiç aklıma gelmemişti. Neyse mektupta beni çok sevdiğini, aşık olduğunu, hayatındaki insanın ben olmam gerektiğini, özellikle gözlerimde kendisini kaybettiğini ve ömrü boyunca o gözlerde kalmak istediğini yazıyordu. İleride çocukları olacaksa annelerinin benim olmam gerektiğini bile belirtmişti. Altında imza yoktu. İsimsiz bir mektuptu. Uzun zaman kim olabileceğini düşünürken aklıma çok iyi anlaştığımız o arkadaşım geldi. Ama mektubu onun yazdığını nasıl ispat edecektim? Beynimde yanan ampullerle tenefüsü beklemeye karar verdim. Tenefüslerde genelde sınıfta kimse kalmazdı. 

İçim içime sığmaz şekilde o dersi nasıl geçirdiğimi hatırlamıyorum. Yüreğim ağzımda, mektup kitabın arasında ve sanki her an biri mektubu bulacakmışcasına heyecan içindeydim. Ders boyunca arkadaşıma kaçamak birkaç bakış attım. Sanki mektubu bulmamış gibi davrandım. Heyecanımı gizlemek oldukça zordu ve kendisi de nedense bana hiç bakmadı. Normalde derste bir şekilde göz göze gelir ve birbirimize gülümserdik. Doğru yolda olduğumu düşünüyordum ama emin olmak için tenefüsü beklemek zorundaydım. 

Zaman ilerlemiyordu. Sanki saat çakılıp kalmıştı ve dersin bitiş zili bir türlü çalmak bilmiyordu. Hayatımın en geçmez derslerinden biriydi. Oysaki ben derslerimi çok sever ve can kulağı ile bir noktası, virgülünü bile kaçırmadan dinlerdim. Ama bu sefer o çok sevdiğim dersleri dinlemek yerine mektubun içinde yazılanları ve bana bu hisleri besleyen kişiyi düşünüyordum. Bana daha öncesinde hele ki derste, ders dışında bir şey düşüneceğimi söyleseler herhalde gülüp geçer ve akıllarından zorları olduğunu söylerdim. 

Devam edecek...

Yeni notta görüşmek üzere.

Hoşçakalın.