Kapı Önü Dedikoduları - 90'lar Kaset Furyası

Merhabalar

90'lar da çocuk olanlar bilirler.

O zamanlar müthiş bir kaset furyası vardı. Sevdiğimiz sanatçıların kasetleri çıksın diye dört gözle bekler, para biriktirir ve kasetlere sahip olurduk. 

Ortak şarkıcıları sevdiğimiz arkadaşlarımız kaseti bizden önce aldıysa kendisine yalvarmak, kasetin başına bir şey gelmeyeceğine teminat vermek suretiyle kaset kendisinden istenir, kısa zamanda dinlenir ve kendisine iade edilirdi. Şayet  kullandığımız teyp çift kaset çalar ise Allah'ın şanslı kullarındandınız. Zira boş ya da sevmediğiniz bir şarkıcının kasetinin üstüne kayıt yapabilir, böylelikle yeni kaset parasını başka bir kasete saklayabilirdiniz. Tabii elinizdeki kasetin 45, 60 ve 90'lık olmasına göre de kayıt yapma yada yapmama durumu değişirdi. Çünkü aldığınız kaset 90'lık ise elinizde 60 ya da 45'lik varsa o zaman şarkılar yarım yamalak kayıt edilirdi. O nedenle kayıt edilecek kasette çok önemliydi.

90'ların sonlarına doğru çıkan kasetlerde albüm kapaklarında şarkı sözleri de yer almaya başladı. Bu bizim için bulunmaz bir nimetti. Şarkıyı doğru dürüst ezberlememize de yardımcı olurdu. Çünkü o dönemlerde şarkı defterlerimiz vardı ve sevdiğimiz şarkıları da kasetleri durdura durdura defterlere yazardık. (Şimdi olsa hayatta yapmam. Akıl işte.) 

Kaset kayıt ederken ya da herhangi bir kaseti dinlerken bir de kasetin sarma problemi vardır ki en sevilmeyen ve bir insanın başına gelebilecek en kötü şeydir. Hele bir de kaset emanetse ecel terleri durumu söz konusu. Saran kaseti sardığı yerden çıkartmak bildiğiniz maharet gerektirir. Çünkü zarar gören kısım çalarken tuhaf sesler çıkarır ve kaset bozulmuş olur. Kaseti düzgünce çıkardıktan sonra bir kalem ya da serçe parmak yardımıyla yeninden sarmanız gerekir. Şayet saran kısım fazlaysa bu eziyetli bir işe dönüşür. Sar sar bitmez ve bazen içinde o bozulan kısım kırışır ve yeniden düzgünce sarmanız gerekirdi. Tabii ki  her ne kadar sıkıntılı olsa da ben 90'lı yıllarda bunları yaşadığım için kendimi şanslı sayıyorum. Zira o anın tadı, korkusu bile başkaydı.

Bu kasetlerle ilgili bir anımı sizlere aktarayım. Dayımın kızı Yonca Evcimik'in Abone albümünü almış. Ama çıktığı dönemde öyle böyle değil, herkesin dilinde Abone ve albüm şarkıları. Yaz dönemine denk geldiğinden doğru dürüst harçlık alamazdım. Ama deli gibi o albüme sahip olmak istiyor, radyodan şarkıları takip edip, hatta istek zamanı istek yapıp, şayet DJ konuşmazsa şarkıyı radyodan kaydemeye çalışıyordum. Neyse dayımlar bize geldiler. Dayı kızı da elinde Abone albümü, bizde o zaman son sistem Philips çift kaset çalarlı teyp. Ses sistemi falan mükemmel. O zamanın en iyisi öyle diyeyim. Dayı kızı ile bizim evde dinleyeceğiz. Kız elinde deli gibi albümü tutmuş, vermekle vermemek arasında ben alıp albümü dinlemek için çıldırıyorum. Dayı kızı sağolsun sanki kaseti yiyecekmişiz gibi bir tavır içinde. Dinliyoruz ama bir yandan da kapaktan şarkı sözlerine bakacağız. Hatta deftere yazmak istiyorum. Vermiyor. Elinde sımsıkı tutmuş. Neden vermediğini sorduğumda "Önüme altın döksen vermem!" dedi. Ben şok tabii. Israr ettim ama nuh dedi, tövbe yarabbim peygamber demedi. Albümden de bir kaç şarkı dinletti ve bozulacağını söyleyerek kaseti geri aldı. Kaset bozulmadı ama o zamanlar ben çok bozulmuştum bu tavrına. Şu anda belki kendisi bu olayı anlatsam hatırlamaz, güler geçer ama aynı şeyi sorsam önüne altın dökünce bana kaç tanesini hediye eder, kim bilir?