Dudannemde Gitti

O benim Dudannemdi. Çocukken babaanne diyemezmişim. Dudanne dermişim. Annem bana kızıp bağırdığında hemen onun evine kaçıp, kapıları kapatıp "beni sakla" dermişim.

O da bana kızının adı olduğumdan hiç kıyamazdı. Hep saklardı. Hep kollardı. Ama artık beni koruyup kollayacak bir babaannem yok. Beş günde ikinci cenazemizi verdik. Önce halamın eşi, sonrasında daha eniştemin yedisi olmadan babaannem. Çok acı. Çok zor. Allah'tan geldik. Allah'a döneceğiz. Şüphesiz. Ama bu kadar kısa zamanda çok sevdiğim iki insanın kaybı çok ağır geldi.

Babaannemi son görüşüm eniştemin vefat ettiği geceydi. Bir akrabamız kendisini ziyaret gitmişti annemler ve halamlar yakın oturduğundan. Gelmişken görelim demişler. Rahmetli babaannem demiş ki; "Beyda'yı arayın bana. Akrabamız aradı beni. "Babaannen seninle konuşmak istiyor." dedi. Telefonda nefes darlığından dolayı dediklerini anlamadım. Akrabamız bana ne söylediğini tercüme etti. "Dünya gözüyle gelsin elimi öpsün." demiş. Hemen gittim o gece. İyi ki de gitmişim. Kendisini son görüşüm oldu.

Hala kızım babaannemin vefat ettiği gün öğlene doğru beni aradı. Telefonla konuşamıyor. Ne olduğunu anlamadım önce. Son nefesini veriyor diyor. Allah biliyor ya, halam da rahatsız olduğundan önce halam sandım. Sonrasında kim diye sorduğumda "Anneannem!...çabuk yetiş abla son nefesini veriyor." dedi. Ne yapacağımı bilemedim. Ama hala kızım benimle konuşurken zaten son nefesini vermiş. Yetişemedim. 

Kaç gündür kendimde değilim. Toparlayamadım. İki acı üst üste. Rabb'im beterinden korusun. Geride kalanlara sağlık sıhhat versin. 

Çocukluğum babaannemle geçti. Evlendikten sonra aldığımız ev babaanneme iki sokak ötedeydi ve ben sanırım son dört yada beş yıldır kendisine sürekli yemek götürdüm. Kulağı ağır işittiğinden duymadığı telefonlar olurdu. Gecenin körü gidip evine bakmışlığım çoktur. Hatta bir gün gittiğimde burnunda buhar makinesiyle uyuyakalmıştı ve yaklaşık beş dakika seslendikten sonra uyandırabildim. O zaman öldüğünü sanmış ve çok korkmuştum. Ama o görüntünün üzerinden senesi olmadan artık tamamen yanımızdan ayrıldı.

O benim evimin yanındaki nefesti. Eniştemin cenazesinde destek olabilmek adına çok sıkmıştım kendimi ama babaannemde artık tutabilecek gücüm, dermanım ve takatim yoktu. Benim çocukluğumdan bir yaprak daha gitti dalımdan. İçimdeki acıyı nasıl anlatsam bilemiyorum. 

Babaannemle geçirdiğim bunca seneye şükürler olsun. Belki kavga ettik, belki kırdık birbiirmizi ama her şeye rağmen güzel günlerim çok fazlaydı. Oturduğumuz o müstakil evde çok mutluyduk. Keşke yine çocuk olabilsem, keşke sen bana yine bağırsan, yine kızsan ama nefesini duyabilsem. 

Babaannem. Benim hakkım sana helaldir. Umarım sende hakkını bana helal edersin. Sensizlik çok zor olacak. Halen daha şimdi arayıp "yemeğin var mı?" diye soracakmışım gibi geliyor ama bundan sonra o telefonun ucunda sesini duyamayacağım. İnsanın sevdiklerini kaybetmesi çok acıdır ama çocukluğunu kaybetmesi daha da acıymış. Geçen yıl bu zamanlar anneannemi kaybetmiştim. Üzerinden bir yıl geçti ve kardeşinle aranda sadece iki gün var. Bir yıl iki gün sonra sende aramızdan ayrıldın. Ama hep ne derdin. "Kardeşlerimden bir ben kaldım. Bende çok durmam. Kardeşimin ardından giderim" ve bir yıl sonra da sen gittin.

Ruhun şad, mekanın cennet olsun canım babaannem. Rüyalarıma gel. Seninle konuşmaya çok ihtiyacım var. Yüzünü görmeyi şimdiden özledim.