İstiklal Marşımızın Kabulünün 97. Yılı

Merhabalar

Bugün İstiklal Marşımızın kabulünün 97.yıldönümü. 12 Mart 1921 tarihinden bugüne geçen tam 97 yıl. Mehmet Akif Ersoy'un da dediği gibi; "Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı yazdırmasın!..." inşallah. 

İstiklal Marşı'nın nasıl ortaya çıktığını bilmeyenler için anlatayım; bir marş yarışmasına dayanır. Milli mücadele zamanlarında halkın moralini düzeltmek için bir marş yarışması düzenlenir. Mehmet Akif ucunda ödül olarak para olduğunu duyduğunda yarışmaya katılmak istemez. Milli Eğitim Bakanlığı Hamdullah Suphi aracılığıyla Mehmet Akif Ersoy'un da katılmasını ister. Mehmet Akif'in yarışmaya katılmak için tek bir şartı vardır. Ödül almayacaktır. 

Paltosu olmayan Mehmet Akif Ersoy yarışmayı kazandığında verilecek olan 500 liralık para ödülünü yoksul kadın ve çocuklarına iş öğreterek yoksulluklarına son vermek için kurulan "Darülmesai" 'ye bağışlamıştır.

Bugün oğlum okulda güzel şiir okuduğundan dolayı İstiklal Marşı'nı okuyacak. İstiklal Marşı'nı okurken şehitlerimizle ilgili bir de gösteri yapılacak ve gösteri sonunda Bayrağımız açılacak. Oğlumun böyle güzel bir günde, böyle bir törende görev alacak olması bizi ailesi olarak gururlandırıyor. Canım oğluma başarılarının devamını diliyorum. Sizleri de İstiklal Marşımızla baş başa bırakırken, vatan uğrunda şehit olan herkese Allah'tan rahmet diliyorum.

Hoşçakalın.

İSTİKLAL MARŞININ 10 KITASI

Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;

Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.

O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;

O benimdir, o benim milletimindir ancak.

Çatma, kurban olayım çehreni ey nazlı hilâl!

Kahraman ırkıma bir gül… ne bu şiddet bu celâl?

Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helâl,

Hakkıdır, Hakk’a tapan, milletimin istiklâl.

Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!

Kükremiş sel gibiyim; bendimi çiğner, aşarım;

Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

Garb’ın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar;

Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.

Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir îmânı boğar,

"Medeniyet!" dediğin tek dişi kalmış canavar?

Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın;

Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.

Doğacaktır sana va’dettiği günler Hakk’ın…

Kim bilir, belki yarın… belki yarından da yakın.

Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı!

Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.

Sen şehîd oğlusun, incitme, yazıktır atanı;

Verme, dünyâları alsan da, bu cennet vatanı.

Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki fedâ?

Şühedâ fışkıracak, toprağı sıksan şühedâ!

Cânı, cânânı, bütün varımı alsın da Hudâ,

Etmesin tek vatanımdan beni dünyâda cüdâ.

Ruhumun senden, İlâhî, şudur ancak emeli:

Değmesin ma’bedimin göğsüne nâ-mahrem eli!

Bu ezanlar-ki şehâdetleri dînin temeli

Ebedî yurdumun üstünde benim inlemeli

O zaman vecd ile bin secde eder –varsa- taşım;

Her cerîhamdan, İlâhî, boşanıp kanlı yaşım,

Fışkırır rûh-i mücerred gibi yerden na’şım;

O zaman yükselerek Arş’a değer, belki başım.

Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilâl;

Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helâl.

Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlâl:

Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;

Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklâl!

Mehmet Akif Ersoy