Biz Çocuk Gibi Çocuktuk

Merhabalar

Geçtiğimiz günlerde karşıma çıkan, beni çok da duygulandıran bir alıntıyı sizlerle paylaşmak istedim.

O günleri yaşayan biri olarak gözlerim dolu dolu okudum. Eski günleri yad ettim. Sizlerinde kendinizden bir şeyler bulacağınız yazıyla sizleri başbaşa bırakıyorum. 

Yeni yazılarımda görüşünceye dek, kendinize çok iyi bakın. Anın tadını çıkarın. Geçen zaman geri gelmiyor. 

Hoşçakalın.

Eskiden “Banyo taburesine oturmadan önce su döken nesiliz biz.

Annemizin sinirlenince kafamız da ‘dannk’ diye ses çıkartan taslarla yıkandık,

Banyodan sonra havluya sarılıp sobanın yanına geçtik..

Saçlarımızdan düşen suları sobaya düşürür cısss sesini dinlerdik.

En güzel mahalle maçlarını annemizin zamansız banyo yaptırmaları yüzünden kaçırdık.

Cumadan verilen ödevi pazar akşamı yapan nesiliz.

Aynı simidi 2-3 kişi yeyip aynı şişeden gazoz içtik.

Arkadaşın bisküvisinden alınca içi yanan değil mutlu olan nesildik.

Anne terliğinin tadına doyumsuz bakmış,pazar banyosunu genelde leğende ülfet sabunu ve maşrapayı kafasına yiye yiye yıkanmış tertemiz çocuklardık.

Her sabun kokusunda çocukluğum aklıma gelir bu yüzden..

Bizler kardan adam yapıp erimesin diye dua eden çocuklardık.

Sokak oyunundan vazgeçemeyip,

Salça ekmek yiyip doyan çocuklardık.

Yere düşen ekmeği öpüp başımıza koyardık,

Tuvaleti geldiğinde annesi eve alır korkusuyla sokağa çiş yapan çocuklardık.

O günler çok çok güzeldi hele hele bugünlerle karşılaştırıldığında.”

Çocuk gibi çocuktuk biz!.

Huzur ve saygı da vardı,

mutluyduk küçücük dünyamızda ….

Sabahtan aksama kadar oyun oynardık.

Karnımızın acıktığını unuturduk oyun oynarken.

Gazoz kapaklarıyla oynayan çocuklardık,

Çelik çomak oynardık,

çember çevirirdik,

çomaktan bez bebekler yapardık, ekmeğimize toz seker atıp yerdik

Yaprakları içine pirinç diye kum koyar sarardık

Ölen bir kuş görürsek gömer mezar yapar dua okurduk mutluyduk…

Çam ağacının kabuğundan araba traktör yapardık, yaramazlık yapardık annemizden dayak yememek için saklardık, ilkokulda soba ile ısınırdık…

Biz küçükken çok büyüktük.

Mesela kollarımızı bir açardık, dünyayı kucaklardık.

Güzeldik biz küçükken.

Arkadaşlarımızla beraber bir gece uyuyabilirsek eğer velinimetti bizim için, çok lükstü, hayaldi belkide…

Bizler bahçeli evlerimizde çevremizdeki insanlara güvenerek büyüdük.

Annelerimizin dizlerinin dibinde sokakların, bahçelerin, ağaçların, tozun toprağın kokusunu içimize çekerek büyüdük.

Kapı önlerine paspas serip evcilik oynardık, kapı önünde çizgili oynardık, kaldırım taşına oturur saatlerce oyalanırdık…

Oyuncaklarımız mutfak eşyalarımız yoktu….

Ekmeğin arkasındaki kağıdı sökmek için uğraşırdık,hep kağıt kalırdı…

Bizim hiç bir şeyimiz yoktu ama yine de mutluyduk.

O günleri yine doya doya yaşamak için neler vermezdim ki…!

Biz çocuk gibi çocuktuk…!

ALINTIDIR!...